Braća Bajić ostavila neizbrisiv trag u narodnoj muzici
Vest da je preminuo Andrija Bajić rastužila je brojne ljubitelje narodne muzike. Njegovim odlaskom zauvek je zatvoreno jedno od najlepših poglavlja domaće muzičke scene, jer su braća Andrija i Toma Bajić decenijama predstavljali sinonim za iskrenu narodnu pesmu, jednostavnost i ljubav prema zavičaju.
Rođeni u selu Jabučje kod Lajkovca, iz srca Kolubarskog kraja, braća Bajić ostala su verna svojim korenima tokom cele karijere. Upravo zbog toga su ih Valjevci, Lajkovčani i ljudi širom Kolubarskog okruga doživljavali kao svoje. Njihove pesme nisu bile samo muzika – bile su priče o običnom čoveku, porodici, radu, ljubavi, zavičaju i životu kakav se nekada živeo.
Karijeru su započeli šezdesetih godina prošlog veka, a ubrzo su osvojili publiku širom tadašnje Jugoslavije. Njihov prepoznatljiv dvoglas, neposrednost i prirodnost izdvojili su ih od mnogih izvođača tog vremena. Pesme poput „Lajkovačka pruga“, „Kolubarski vez“, „Moj se dragi u vojsku sprema“ i brojnih drugih ostale su deo muzičke baštine i danas se pevaju na porodičnim okupljanjima, slavama i veseljima.
Ono što je braću Bajić činilo posebnim bila je njihova skromnost. I pored velike popularnosti, dugo su zadržali svoje redovne poslove. Slava ih nije promenila, niti ih udaljila od ljudi među kojima su odrasli. Upravo zbog toga uživali su poštovanje ne samo kao umetnici, već i kao ljudi.
Smrću Tome Bajića 2018. godine završena je njihova zajednička životna priča, a odlaskom Andrije danas zauvek se ugasio glas jednog od najvoljenijih bratskih dueta srpske narodne muzike.
Ipak, umetnici poput njih nikada zaista ne odlaze. Dok god se bude čula pesma o Kolubari, Lajkovcu, vozu koji prolazi kroz zavičaj ili običnom čoveku koji u pesmi pronalazi utehu i radost, živeće i uspomena na braću Bajić.
Kolubarski kraj danas se oprašta od svojih velikana sa tugom, ali i sa ponosom što su upravo iz ovog kraja potekli ljudi čije su pesme obeležile živote mnogih generacija.
